Ik ben van 1952. Na mijn middelbare school haalden (taal)studie en werk zelden het beste in mij naar boven. Steeds duidelijker werd dat ik juist eens 'van binnen' moest gaan kijken. Maar wat was kijken?

In 1980 leerde ik het Boeddhisme kennen (Theravada-school). Dat bleek tot mijn verrassing een heel praktische psychologie te zijn, die een heleboel eerder lees-, zoek- en tobwerk niet meer nodig maakte. Ik was dus Boeddhist!  Een nieuwe golf van studie en opleiding (o.a. NLP bij Anné Linden), werk en vriendschap (o.a. met de Nederlandse leraar Dhammawiranatha) - het waren de gelukkigste jaren van mijn leven tot dan toe. Ze brachten groei en uiteindelijk ook weer grenzen daaraan.

Door verdere verdieping hoopte ik deze grenzen te overschrijden. Van 1990 tot 2001 leefde ik in een grote Nederlandse Boeddhistische organisatie. Eerst als monnik, later als stafmedewerker. Ik heb daar erg veel geleerd over het functioneren van leraren en over hun relatie tot leerlingen (en omgekeerd). Veel ervan blijkt ook in de 'gewone maatschappij' herkenbaar. Maar gelukkig was ik er niet en uiteindelijk ben ik er uit eigen beweging weggegaan. Zoiets moois beheren moest beter kunnen.

Vanaf 2007 heb ik mijn leven met de Boeddha-Dhamma weer een nieuwe impuls kunnen geven, met name door het inspirerende voorbeeld van twee monniken: de Engelsman Bhante Bodhidhamma en de Duitser U Vivekananda. Mijn dankbaarheid naar hen is onuitsprekelijk, maar daar zitten zij niet mee.

In het beoefenen en verbreiden van mindfulness en aanverwante vermogens - met name (intuïtieve) wijsheid en mededogen - voel ik mij dus een gelukkig onderdeel van een groter geheel. Ik doel daarmee heel nadrukkelijk ook op Jon Kabat-Zinn en de zijnen, die de 8-weekse mindfulnesstraining hebben ontwikkeld en daarmee dit aloude - en mij al zo lang vertrouwde - gedachtengoed zoveel meer toegankelijk hebben gemaakt - ook voor mij!

Warmte en enthousiasme zijn eigenschappen van mij, aloofness is er ook een. (Ik vertaal dat woord liever met cool dan met afstandelijk.) Juist in die combinatie ligt denk ik een deel van mijn authenticiteit, zoals ik privé en in mijn werk kan ervaren. Yoga en hardlopen zijn voor mij overigens bijna net zo belangrijk als meditatie - misschien beoefen ik ze wel meditatief?