Van wetenschap tot Boeddhisme?

Het is geen toeval dat het Boeddhisme in het Westen juist pas in onze tijd zo aan invloed wint. Ik durf te stellen dat het meer overeenkomsten heeft met de huidige wetenschap dan met de overgeleverde religies. Het is een puur praktische psychologie, en het is dan ook niet verwonderlijk dat het in het Westen vooral in de Verenigde Staten, waar een sterke pragmatische traditie bestaat, een voedingsbodem heeft gevonden. Het kan bij uitstek in ons de houding bewerkstelligen waarmee wij optimaal met moderne uitvindingen kunnen omgaan. High tech buiten ons vraagt om high tech van binnen. Maar we worden geen robots. Juist niet! Moreel gedrag is er een wezenlijk onderdeel van. Iedereen kan tegenwoordig meer dan ooit zien dat dat ook nodig is. Iedereen bouwt in zijn leven een systeem op van waarden, van wat je goed vindt om te doen en wat niet. Als dat tekortschiet, kijken we of iemand anders ons een goed voorbeeld kan geven. We nemen daarbij pas iets van een ander over als we voor onszelf hebben vastgesteld dat het werkt. Dat is een wetenschappelijke houding en laat het nu ook de boeddhistische houding zijn!

Van rijkdom tot wijsheid

De Boeddha leefde ruim 2500 jaar geleden in Noord-India. Na rijke en gelukkige jeugdjaren kreeg hij een onweerstaanbare aandrang om zich te gaan verdiepen in de oorzaken van frustratie en onvrede. Want met al zijn rijkdom was ook hij die tegengekomen. Hij ontdekte dat onvrede een oorzaak heeft en kan ophouden. Omdat hij vaststelde dat niet alleen hijzelf, maar iedereen dit kan realiseren, heeft hij tot het eind van zijn leven rondgereisd om ook aan anderen bekend te maken hoe zij duurzaam geluk (Nirwana - letterlijk: bekoeldheid) konden bereiken.

De Boeddha was geen god en sprak ook niet namens een ander wezen.

Van leed tot geluk

Kort gezegd leert de Boeddha dat er onvrede is en hoe onvrede ophoudt.

De oorzaak van onvrede is verlangen (inclusief zijn tegendeel: aversie). Dit manifesteert zich als een onbeheersbaar denken over van-alles-en-nog-wat, met alle gevolgen van dien voor ons spreken en handelen.

Oppervlakkig gezien is onze maatschappij juist gefundeerd op verlangen. Proberen verlangen te verminderen lijkt dan ook bijna een kansloze, ja zelfs onmaatschappelijke activiteit. Maar als dit nu het verschil is dat het verschil maakt, heeft het dan niet iets heel aantrekkelijks om op deze manier tegen de stroom in te gaan?

Op welke manier? Het ophouden van verlangen is alleen mogelijk langs een geleidelijke en geweldloze weg. Omdat daarmee ook onvrede geleidelijk afneemt, is dit voor de beoefenaar feitelijk een weg van geluk. Een weg van geluk die leidt tot duurzaam geluk.

Geloof het niet, maar test het uit voor uzelf. Van harte welkom!