Peter Rikken, nu 65, was 8 jaar lang mijn hardlooptrainer in loopgroep De Vrije Lopers in Berg en Dal. Op 1 oktober 2011 gaf hij zijn laatste training. Niet om met pensioen te gaan, maar om een doorstart te maken met een nieuwe loopgroep. Tijdens een feestelijke koffietafel heb ik hem als volgt toegesproken.

Dierbare Peter,

Je was de Founding Father van de Vrije Lopers. Acht jaar geleden. Je laatste kunstje zou het worden.

Een onderneming met een hoge doelstelling: vrij lopen, voor je plezier.

Dat heb ik dikwijls gedaan. Ik heb het ‘mogen’ of ‘kunnen’ doen soms, als de aanwijzingen van jou of een andere trainer nodig waren. Als ik je bedankte na afloop, wuifde je dat weg. Je bedoelde denk ik dat ik beter mijzelf kon bedanken.

Wat is lopen voor je plezier?

Is dat trainen voor de ZevenHeuvelenLoop?

Is dat Sander voorbijlopen? Als dat al een pleziertje is, dan is dat van korte duur, want Sander komt altijd terug. Bovendien: lekker makkelijk scoren ten koste van die jongen. Die heeft net een driekwart triathlon achter de rug! (Voor je plezier, Sander?)

Is Lopen voor je Plezier de laatste roddels uitwisselen? (Ik stel alleen maar een vraag.)

Plezier is niet iets wat je doet. Het is niet te vinden in doen, maar in zijn. Maar we zijn vaak aan het doen. Terug naar het zijn dan dus. Wordt een loper. In plaats van een oudehoer, een strever. De kunst van het lopen.

Tags:

Hits: 294 | Read more...

Tijdens mijn tweede of derde retraite, ergens in 1983-4, stelde op de eerste avond een vrouw naast mij de vraag aan de leraar of zij Boeddhist kon worden. Ik was diep geschokt: hoe kan iemand zoiets vragen aan iemand anders, ook al is het een leraar! Is dit normaal hier? Als dit mijn voorland is, dan vrees ik dat dit mijn laatste retraite hier is. Dat vond ik geen leuke gedachte.

Maar twee dagen later werd ik ’s nachts heel helder wakker. Ik stelde vast dat ik er nog steeds was in de retraite, ondanks de twijfel in het begin en een paar moeilijke mentale toestanden en lichamelijke pijnen die ik in de dagen daarna was tegengekomen. Ik was niet naar huis gegaan, terwijl niemand mij daarvan weerhouden zou hebben. Ook was het mij duidelijk dat ik niet uit gemakzucht was gebleven, omdat ik het natuurlijk 'een afgang' zou vinden om eerder weg te gaan. Ik kon niet om de vaststelling heen dat ik, misschien ongemerkt, een grens overschreden had. Ik was Boeddhist en niemand zou dit mij nog uit het hoofd kunnen praten . . .

Tags:

Hits: 271 | Read more...

Zondag 15 mei. Voor een supporter (al sinds 1968) van FC Twente de Dag der Dagen. Ik reken er op dat mijn ploeg vandaag wint (en in ieder geval niet verliest) van Ajax en voor de tweede maal in zijn bestaan landskampioen wordt. Ik wil dat meemaken met collega-supporters, en heb daarom besloten de trein naar Enschede te nemen en mij onder hen te mengen op het Van Heekplein.

Van vorig jaar, toen ik deze reis ook maakte, weet ik nog dat ik op station Nijmegen flinke aantallen Ajax-supporters kan verwachten, op weg naar Amsterdam. Omdat ik inschat dat ik als Twente-supporter verre in de minderheid zal zijn en ik niet de minste aanleiding wil geven tot geweld, heb ik mijn Twente-shawl (‘You never walk alone’) nog even in mijn rugzakje. Op het laatste moment besluit mijn in Twente getogen buurman nog met mij mee te gaan.

Wanneer ik de trap opkom naar het perron, zie ik de eerste Ajacied al staan. Dan neem ik een onverwacht besluit, ik heb immers nu een bodyguard bij me. Ik doe snel mijn shawl om en loop op de Ajax-supporter af. ‘Zo jongen, jij ook . . .’ Het blijkt een heel relaxte kerel. Hij had 700 euro kunnen krijgen voor zijn kaartje, maar heeft dat niet gedaan. Een echte supporter dus, en ik betuig mijn respect. Dat blijkt wederzijds en we wensen elkaar een mooie wedstrijd.

Even later komt een nieuw groepje Ajax-supporters het perron op. Met de borst vooruit kijk ik ze aan. ‘Wij gaan jullie pakken vanmiddag,’ zegt de voorste, met een lichte agressie in zijn stem. ‘Ik spreek je nog wel’, antwoord ik, ‘maar ik wens je wel een mooie wedstrijd.’ Hij loopt door, maar vlak voordat hij de trein instapt draait hij zich om en wenst ons hetzelfde.

Tags:

Hits: 163 | Read more...

Stel dat ik een kwartier spreektijd heb gekregen voor een zaal met een paar honderd mensen die nog nooit van het Boeddhisme gehoord hebben, en jij die dit leest zit in die zaal. Misschien niet in het publiek. Als je je beter thuisvoelt aan een lange tafel achter mij, als lid van een forum van deskundigen dat na mij de vragen van de zaal gaat beantwoorden - het is mij om het even.

En dan begin ik.

Mensen, ik was laatst in Azië. En ik ben daar een duizenden jaren oud trainingssysteem tegengekomen dat ik hier bij jullie wil introduceren. Ik heb niet de exclusieve rechten gekocht, die bleken niet te koop.

Degene die ermee begonnen is, beweert dat hij het in vier punten kan weergeven. Ik ga jullie het eerste punt noemen. Ik formuleer het een beetje simpel: er is lijden!

Wat doe jij als je dit hoort? Schiet je in de contramine? Begin je op je vingers te fluiten of boe te roepen? Sta je op en verlaat je de zaal? Zeg je: laat de rest maar zitten, dat kan nooit wat wezen. Ben je nog nieuwsgierig naar de andere drie punten? Word je stil?

Tags:

Hits: 244 | Read more...